समाचार सारांश
Auto Generated by AI
- प्रेमको अन्त्यसँगै मानिसको जीवनमा पुरानो धुन र रागको अर्थ हराएको छ।
- स्मृतिमा रहेका प्रिय शब्दहरू अहिले अर्थहीन र मौनतामा परिणत भएका छन्।
- एउटा समयको सुन्दर लय अन्त्यमा केवल एउटा प्राविधिक भूल जस्तो लाग्न थालेको छ।
निम्बतरु
पर्खालका कापबाट उमि्रएको लेउ जस्तै
अमिलो भएको छ आज त्यो पुरानो धून,
जसलाई कहिले सिसिफसको चट्टान झैँ
हामीले श्वासको उकालोमा डोर्याएका थियौँ।
प्रेमको अन्त्य?
होइन, यो त एउटा विम्बको विसर्जन हो,
जहाँ बाँसुरीका प्वालहरूमा
अँध्यारोले गुँड बनाएर बसेको छ,
र हावाका झोक्काहरू
रित्तो रन्को लिएर फर्कन्छन्।
अब त्यो गीत कसैले गुन्गुनाउँदैन—
किनकि ओँठहरू त अहिले
व्युत्पत्तिहीन शब्दका कठघरा भएका छन्।
स्मृतिका सडकमा
त्यो राग अहिले बेवारिसे लाश झैँ पल्टिएको छ,
जसलाई समयको गिद्धले
बिस्तारै ठुुँगेर रित्याउँदै छ।
एउटा गीत—
जो हिजो ब्रह्माण्डको लय थियो,
आज आफ्नै प्रतिध्वनिसँग डराएर
मौनताको ओडारभित्र खुम्चिएको छ।
प्रेमको अन्त्यपछि,
गीत केवल एउटा प्राविधिक भूल बन्दो रहेछ!
