- रित्तो सहर मानिसविहीन भएर केवल इतिहास र सम्झनाहरूको अवशेष मात्र बनेको छ।
- आधुनिकता र विकासका भौतिक संरचनाहरूले यहाँको जीवित अस्तित्वलाई थिचेर शून्यता थपेका छन्।
- कोलाहल मरेको यो सहर अब मानिस नभएको केवल एउटा मौन र खोक्रो गुफामा परिणत भएको छ।
निम्बतर
यस रित्तो सहरको आँगनमा,
समय एउटा घाइते बाज झैँ खसेको छ,
जसका पखेटाहरूमा
इतिहासको धुलो र आधुनिकताको खिया टाँसिएको छ।
यहाँका सडकहरू—
जुन कुनै बेला रगतका धमनी झैँ धड्किन्थे,
अहिले एउटा सुकेको नदीको बगर जस्तै स्तब्ध छन्,
जहाँ न पानीको तिर्खा छ, न किनारको भरोसा।
झ्यालका फ्रेमहरूबाट चिहाइरहेछ एउटा अनौठो शून्यता,
त्यो शून्यता, जसले शब्दहरूलाई निलिसकेको छ,
र भित्ताका ओसिलो पत्रहरूमा लेखिरहेछ—
ती मानिसहरूको नाम,
जो आफैँलाई यहाँ छोडेर कतै हराए।
चिम्नीहरूबाट अब धुवाँ होइन,
केवल स्मृतिहरू निस्कन्छन्,
र आकाशको नीलो छातीमा काला धब्बाहरू बनेर जम्छन्।
के यो सहर जीवित छ?
वा यो केवल एउटा विशाल स्मृति-संग्रहालय हो?
जहाँ फलामका डण्डीहरूले
भविष्यको कंकाल ठड्याएका छन्,
र सिमेन्टका स्ल्याबहरूले वर्तमानलाई थिचेका छन्।
यहाँका गल्लीहरूमा हावा त छिर्छ,
तर त्यसले सङ्गीत होइन, एउटा आर्तनाद बोकेर हिँड्छ,
मानौँ यो सहर एउटा ठूलो शंख हो—
जसलाई फुक्ने ओठहरू अब अस्तित्वमा छैनन्।
मैले देखेँ—
त्यो पुरानो पार्कको बेन्चमा बसेको एउटा छाया,
जसले आफैँसँग संवाद गरिरहेथ्यो,
शायद ऊ सोध्दै थियो:
“के मेसिनहरूले पनि एक्लोपन महसुस गर्छन्?”
“के इँटाहरूले पनि बितेका मानिसहरूको न्यास्रो मान्छन्?”
उत्तरमा,
केवल झारपातहरूले सिमेन्टको चिराबाट टाउको उठाए,
र मौनताको एउटा नयाँ साम्राज्य घोषणा गरे।
यो घोष्ट सिटि—
यो केवल भूगोलको एउटा खण्ड मात्र होइन,
यो त मानव सभ्यताको एउटा थाकेको हस्ताक्षर हो,
जहाँ कोलाहल मर्छ र सन्नाटाले नयाँ भाषा बोल्न थाल्छ।
यहाँ तस्विरहरू छन् तर अनुहार छैन,
यहाँ ओछ्यानहरू छन् तर निन्द्रा छैन,
यो रित्तो शहर
जसको हृदय छैन
केवल एउटा खोक्रो गुफाजस्तो छ
