निम्बतरु
अब फर्किन्न ऊ गाउँ।
कहिल्यै नफर्किने यात्राजस्तै
सहरले उसलाई
बिस्तारै निलिसकेको छ।
कुनै बेलुकी
थाकेर आँखा चिम्लिँदा
उसको भित्र कतै
एउटा सानो चौतारो उठ्छ—
जहाँ पिपलको छायाँ छ,
जहाँ हावाले
धुलोसँग खेल्दै हाँस्छ।
तर आँखा खोल्नेबित्तिकै
त्यो चौतारो हराउँछ,
सामुन्ने उभिन्छ
कङ्क्रिटको चिसो भित्तो,
र सहरको कठोर सास।
अब फर्किन्न ऊ गाउँ।
कहिलेकाहीँ
उसको कानमा बज्छ
गाईबस्तुको घाँटीको घण्टी,
जुन वास्तवमा
सडकका ट्रकहरूका
कर्र-कर्र आवाजहरू हुन्छन्।
उसले सोच्छ—
त्यो त गाउँको बिहान थियो,
तर सहरले भन्छ—
यो त कारखानाको सायरन हो।
उसको नाकले सम्झन्छ
गोठको गन्ध,
नयाँ मलिएको माटो,
र तातो भातको बासना।
तर वरिपरि
धुवाँ मात्र छ—
डामर, पेट्रोल
र पसिनाको कडुवाहट।
अब फर्किन्न ऊ गाउँ।
आमाको आवाज
कहिलेकाहीँ
हावामा तैरिएर आउँछ—
“छोरा, बेलुका भयो
घर आइजा।”
तर त्यो आवाज
सहरको भीडमा हराउँछ,
हर्न र सायरनको चिच्याहटले
उसलाई चिर्दै जान्छ।
उसले सम्झिन्छ
गोठालो भएर
डाँडामाथि हिंडेको बाटो,
खोलाको चिसो पानी,
र मकैबारीको हरियो सपना।
तर अहिले
उसका हातहरूमा
माटो होइन
कागज र बिलहरू छन्।
उसका पाइतालामा
खेतको हिलो छैन—
सहरको धुलो
र थकानको काँडा छ।
अब फर्किन्न ऊ गाउँ।
किनकि गाउँ
त्यहीँ छैन
जस्तो उसले छोडेर आएको थियो।
चौतारोमा
अब कसैले कथा भन्दैन,
गोठमा
अब कसैले घण्टी बाँध्दैन,
आँगनमा
अब कसैले धुलो खेल्दैन।
सबै बिस्तारै
सहरतिर बगेका छन्।
अब फर्किन्न ऊ गाउँ—
किनकि फर्किने ठाउँ
अब स्मृतिमा मात्र बाँकी छ।
र कहिलेकाहीँ
रात गहिरिँदा
सहरको चिसो कोठामा
ऊ चुपचाप रोइरहन्छ।
उसको आँसु
माटोमा झर्दैन,
कङ्क्रिटमा झर्छ।
त्यसैले
त्यो आँसुबाट
गाउँ उम्रँदैन।
र भित्र कतै
टुटेको स्वरमा
एउटा गाउँ अझै भन्छ—
“फर्केर आऊ…”
तर ऊ जान्दछ—
अब फर्किन्न ऊ गाउँ।
